[dropcap]O[/dropcap]nlara, şu iki adamı misal olarak anlat: Bunlardan birine iki üzüm bağı verilmiş, her ikisinin de etrafını hurmalarla donatmış, aralarında da ekinler bitirmiştik.
İki bağın ikisi de yemişlerini vermiş, hiçbirini eksik bırakmamıştı. İkisinin arasından bir de ırmak fışkırtmıştık.
Bu adamın başka geliri de vardı. Bu yüzden arkadaşıyla konuşurken ona şöyle dedi:
Ben, servetçe senden daha zenginim; insan sayısı bakımından da senden daha güçlüyüm.
(Böyle gurur ve kibirle) kendisine zulmederek bağına girdi. Şöyle dedi:
Bunun hiçbir zaman yok olacağını sanmam.Kıyametin kopacağını da sanmıyorum. Şayet Rabbimin huzuruna götürülürsem, hiç şüphem yok ki, (orada) bundan daha hayırlı âkibet bulurum.
Karşılıklı konuşan arkadaşı ona hitaben:
Sen, dedi, seni topraktan, sonra nutfeden (spermadan) yaratan, daha sonra seni bir adam biçimine sokan Allah (cc)’ı inkâr mı ettin?
Fakat O Allah (cc) benim Rabbimdir ve ben Rabbime hiçbir şeyi ortak koşmam.
Bağına girdiğinde: Mâşâallah! Kuvvet yalnız Allah (cc)’ındır, deseydin ya!
Eğer malca ve evlâtça beni kendinden güçsüz görüyorsan (şunu bil ki);
Belki Rabbim bana, senin bağından daha iyisini verir; senin bağına ise gökten yıldırımlar gönderir de bağ kupkuru bir toprak haline gelir. Yahut, bağının suyu dibe çekilir de, bir daha onu arayıp bulamazsın.
Derken onun serveti kuşatılıp yok edildi. Böylece, bağı uğruna yaptığı masraflardan ötürü ellerini oğuşturup kaldı. Bağın çardakları yere çökmüştü.
Ah, diyordu, keşke ben Rabbime hiç bir ortak koşmamış olsaydım!
Kendisine Allah (cc)’tan başka yardım edecek destekçileri olmadığı gibi, kendi kendini de kurtaracak güçte değildi.
İşte burada yardım ve dostluk, Hakk olan Allah (cc)’a mahsustur. Mükâfatı en iyi olan O, en güzel âkibeti veren yine O’dur.” (Kehf, 32/44)
[tweet] [facebook] [pinterest] [Google]